کافران برخوردار، مومنان نیازمند!

یکی از شبهات و سوالاتی که مطرح شده و به عبارات گوناگون بیان می‌شود این که چرا تعداد زیادی از آدم‌ها که ایمان ندارند و آلوده به انواع فسق و فجور هستند، از نعمت‌ها و ثروت‌های زیادی برخوردار اند و در مقابل آدم‌های با ایمان و متدین فقیر و دربدر هستند؟ آیا این با عدالت خداوند و وعده‌های که خداوند به حمایت از مومنان داده و عذاب و خشم خود را از فاسقان و کافران اعلام کرده است سازگار است؟

در پاسخ باید گفت: عامل ثروت افراد بی‌ایمان متفاوت است و به طور کلی می‌توان این نوع ثروت‌مندان را به سه گروه تقسیم کرد:

1-         برخی از آنان گرفتار مکر الهی شده‌اند؛ افرادی که به هیچ چیزی پایبند نیستند و تنها در پی برآورده ساختن غرایز و شهوات خود هستند. خداوند به آن‌ها مهلت می‌دهد و نعمت‌های خود را در اختیارشان می‌گذارد تا به سرعت سرازیری سقوط را طی کنند.

خداوند در قرآن درباره این گروه از آدم‌ها می‌گوید: کافران گمان نکنند که مهلت دادن ما به آنان به نفع‌شان است؛ بلکه ما به آنان مهلت دادیم تا به سرکشی خود بیفزایند. برای آنان عذاب خوار کننده است.

این گروه در نعمت‌های زودگذر دنیا غرق می‌شوند و همه چیز را از یاد می‌برند و در سایه غفلت خود می‌آسایند؛ اما ناگهان و بسیار هم زود مرگ به سراغشان می‌آید و با دست خالی و هزاران حسرت مسیر سخت مرگ و قبر و قیامت را در پیش می‌گیرند. آن زمان است که پشیمان می‌شوند؛ اما دیگر سودی ندارد و قابل جبران نیست.

امام علی (ع) می‌فرماید: بترسید از زمانی که خداوند در پی گناه شما نعمت‌هایش را به شما زیاد ‌کند.

2-         گروه دوم گناه‌کارانی هستند که دست به کارهایی می‌زنند که نتیجه آن ثروت و نعمت است؛ مانند صله رحم، کمک به نیازمندان، ترحم بر ناتوانان و درماندگان و ... این نوع اعمال از هر کسی باشد موجب گشایش روزی می‌شود. هرچند انجام دهنده آن فاسق و کافر باشد. در این مورد بین مسلمان و کافر، مومن و فاسق فرقی نیست.

پیامبر اکرم (ص) فرمود: صله رحم و توجه به خویشاوندان، خانه‌ها را آباد و عمرها را طولانی می‌کند. اگرچه انجام دهندگانش انسان‌های خوبی نباشند.

3-         گروه سوم با تلاش و کوشش و زحمت خود به مال و ثروت دست می‌یابند؛ این قانون الهی است که انسان‌ها با تلاش و رنج و پشت‌کار به خواسته‌های خود می‌رسند؛ در این قانون فرقی بین مسلمان و کافر و مؤمن و فاسق نیست. پس نتیجه در پی تلاش گرفته می‌شود. چنان‌که سعدی عالی بیان کرده است: بی‌رنج گنج میسر نمی‌شود / مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد.

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

Go to top