خودت را به خدا بسپار!

 

برخی روز و شب، غصه می‌خورند و خود را زجر می‌دهند که گناه کرده ام! خوب اگر گناه هم کرده باشی که راهش خودزجری نیست. توبه را برای همین گذاشته اند تا روح و روانت از برزخ فشار و اندوه راحت شود. خودزجری حماقت است. از زندگی افتادن است. کی خدا راضی به خودزجری توست. یک انسان فهیم حتی اگر خطایی کرده باشد، تاوانش را می‌دهد، هر چه که باشد، آنگاه خود را رها می‌کند. حتی اگر تاوانش در ید قدرتش نباشد، خوب می‌داند که در ید قدرت خدا هست. یک سالک وقتی به اعتراف در پیشگاه خداوند حاضر می شود، دعایش این‌گونه است که؛ "ای خدای بخشنده و مهربان، به خطاکاریم معترفم، به گناهانم اذعان دارم، و قصد فرار از پرداخت تاوان هیچکدام را هم ندارم، من از آنِ تواَم، در اختیار تواَم، بنده ضعیف تواَم، هر آنچه خواهی کن، هر آنچه از خیر دارم به هر آنکه خواهی بخش، تو بهترین تصفیه کنندگانی، بهترین حسابرسانی، ای لطیف! ای کریم! ای مهربانترین مهربانان!"

تو با خداوند بزرگ این‌گونه سخن بگو، به کسری از ثانیه راحت می‌شوی. مشکل این‌جاست که تو نمی‌خواهی تاوان چیزی را پرداخت کنی، اهل تسویه حساب با هستی، نیستی! می‌خواهی بی‌آنکه چیزی را از دست بدهی، رستگاری را مفت به دست آوری، و این ناممکن است. آنگاه که با تمام وجود حاضر به پرداخت شوی، وقتی که جانت را، تمام وجودت را در پیشگاه خداوند در کف دستت بگذاری، شک نکن که توبه ات پذیرفته است. تو با این کار هوشمندی خود را به کائنات اعلام کرده ای، و خود را به عنوان یک نیروی قابل اعتماد به هستی شناسانده ای. امتحان کن، و از برکاتش بهره مند شو. این نکته را که گفتم جایگزین خودزجری کن، خواهی دید که چگونه از رنج و فشار و از عذاب وجدان رها خواهی شد.

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

Go to top