چرا امریکا دنبال صلح در افغانستان نیست؟

 

 

در ابتدا گفته می‌شد سیاست دونالد ترامپ رئیس جمهور امریکا پیرامون افغانستان واضحاً بیان نشده، از سویی هم برخی‌ها کلید جنگ و خشونت را در نابودی طالبان و داعش می‌بینند و نیز پاکستان را حمایت کنندۀ اصلی این گروه‌ها دانسته تاکید می‌دارند که در عدم حمایت پاکستان از این گروه‌ها، صلح در افغانستان تأمین می‌شود. آیا اصل مسئله چنین است و یا چیزهای مهم‌تر از این هم جریان دارد؟
جنرال ویلیم سالوین، سخنگوی امریکایی ناتو در افغانستان گفته است: «داعش تا پایان سالِ۱۳۹۶ شکست می‌خورد،» دیده شود که چنین استراتیژی تا پایان سال جاری بدست خواهد آمد یا خیر؛ آنچه که به نظر می‌رسد در پانزده سال گذشته امریکا و ناتو با بیش از ۱۵۰هزار نیرو نتوانستند -و یا نخواستند- که حتی امنیت کابل را تأمین کنند.
عده‌ای تصور می‌کنند که امریکا در افغانستان تنها هدفِ نظامی دارد، به همین خاطر دارای ۹ پایگاه مهم و استراتیژیک می‌باشد. برخی دیگر اما می‌گویند که امریکا بیشتر بر ذخایر دست نخورده ای افغانستان چشم دوخته است.
از شواهد پیداست امریکا حتی قبل از حمله بر افغانستان دیدگاه‌های کلانِ استراتیژیک که همانا داشتن پایگاه نظامی و نیز تشدید جنگ برای مهار قدرت‌هایی که احتمالاً به لحاظ اقتصادی-نظامی امریکا را به چالش بکشد، داشت؛ حال که بیشتر از یک و نیم دهه از حضورش می‌گذرد و چین به عنوان دومین اقتصاد بزرگ جهانی تبارز کرده است امریکا در استراتیژی‌اش دو هدف کلان را برای مهار چین از افغانستان دنبال می‌کند:
نخست، در سال جاری با تشدید جنگ در جنوب-ظاهراً با طالبان- و در شمال- ظاهراً با داعش- به دنبالِ متقاعد کردن روسیه مبنی بر پذیرفتن تهدیدِ تروریزم در نزدیکی مرزهایش با آسیای میانه و تن دادن بر همکاری با امریکا برای مهار چین، می‌باشد.
دوم، درین اواخر دیده می‌شود که رابطۀ پاکستان با افغانستان به پایین‌ترین سطح خود رسیده تا جایی که برخی‌ها حتی از انزوای پاکستان سخن می‌گویند. درین میان هندوستان برعکس رابطه‌ای خوبی با افغانستان دارد. چنانچه از روابط تیره و تارِ پاکستان با افغانستان و برعکس روابط دوستانه با هندوستان-نسبت به آغاز حکومت کنونی-نشان دهنده آن می‌باشد. امریکا از این زاویه در تلاش تقویت هند به عنوان رقیبِ دردسرسازِ چین در آسیا استفاده می‌نماید.
از اینجا معلوم می‌شود که امریکا استراتیژی بزرگ‌تری را از افغانستان به عنوان دهلیز کمین در پیش گرفته که از یک سو با تشدید جنگ در شمال در تلاش وادار ساختن روسیه بر همکاری با امریکاست، و از سویی هم در پی تقویت هندوستان با هزینه‌ای انزوای پاکستان برای مهار چین برآمده است.
بدون شک چنین استراتیژی از یک سو دامنۀ جنگ را تشدید خواهد کرد و از سوی هم مشکلات زیادی اقتصادی را در قبال خواهد داشت؛ ولی از صلح و آرزوی دروغینِ دولت افغانستان هیچ خبری نخواهد بود.
با توجه به این، کلید صلح افغانستان نه در دست طالب و نه هم داعش و پاکستان و حتا دولت افغانستان است، بلکه کلید اصلی آن در دست امریکاست؛ امریکایی که قبل از همه دنبال اهداف و منافع از قبل تعیین شده‌ای خود است که در شرایط کنونی با صلح دروغن دولت افغانستان هیچ گونه سازگاری ندارد.

(خبرگزاری جمهور)

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

Go to top