تضاد تصمیم ترامپ با قوانین بین المللی

گرچه از نظر بسیاری اساسا رژیم صهیونیستی به دلیل ماهیت اشغالگرایانه اش نامشروع است اما اگر حتی با معیارهای مرسوم سازمان ملل به بررسی تصمیم اخیر ترامپ بپردازیم، خواهیم دید که این تصمیم تضاد آشکار با این معیارها و قوانین دارد.
از نظر بسیاری از حقوقدانان این تصمیم در تضاد با آنچه راه حل «تشکیل 2 کشور» خوانده می‌شود، قرار دارد. این راه حل پس از شکست اعراب در جنگ سال 1967 با رژیم صهیونیستی مطرح شد و مبتنی بر تشکیل 2 کشور فلسطین و «اسراییل» در کنار یکدیگر است. قطعنامه 242 شورای امنیت سازمان ملل متحد در نوامبر 1967، راه حل تشکیل 2 کشور را ساختاری حقوقی داد.
بر این اساس، مرزهای قانونی «کشور اسراییل» در محدوده زمینهای اشغال شده فلسطین در سال 1948-یعنی سال تاسیس آن رژیم-است. بنابراین از نظر سازمان ملل، مناطقی را که رژیم صهیونیستی فراتر از آن مرزها تصرف کرده جزو مناطق اشغالی و غیرقانونی محسوب می‌شود.
از نظر سازمان ملل، مرزهای قانونی فلسطین نیز شامل کرانه باختری رود اردن، بیت المقدس شرقی و باریکه غزه است؛ به عبارت دیگر محدوده کشور فلسطین به مناطقی گفته می‌شود که پیش از جنگ 1967 بود. این مناطق 22 درصد از کل سرزمین تاریخی فلسطین محسوب می‌گردد.
رژیم صهیونیستی در جریان جنگ سال 1967 و پس از آن بخشهای وسیعی از مناطق فلسطینی را در کرانه باختری رود اردن و بیت المقدس شرقی اشغال کرده است. رژیم صهیونیستی طی این سالها حدود 150 شهرک در این مناطق ساخته است که بیش از نیم میلیون صهیونیست در آنها اسکان داده شده اند.
راه حل تشکیل 2 کشور از همان ابتدای مطرح شدنش تاکنون، در حد کلیات بوده و اجرایی شدن آن به حل عادلانه مسائل مورد اختلاف از طریق گفت‌وگو منوط شده است. 2 طرف اختلاف‌های متعدد و حل نشده‌ای از جمله تعیین تکلیف وضعیت آوارگان فلسطینی و نیز وضعیت شهر بیت المقدس دارند.
فلسطینیان خواستار تشکیل کشور فلسطین به پایتختی بیت المقدس شرقی هستند اما رژیم صهیونیستی این شهر را پایتخت یکپارچه و همیشگی خود می‌داند.
ادعای رژیم صهیونیستی در حالی است که بخش شرقی بیت المقدس از نظر سازمان ملل جزء مناطق فلسطینی است و حضور آن رژیم در آن مناطق مصداق اشغالگری است. سازمان ملل، تل آویو را پایتخت رژیم صهیونیستی می‌داند.
تصمیم ترامپ برای شناسایی قدس به عنوان پایتخت رژیم صهیونیستی و انتقال سفارت آمریکا از تل‌آویو به قدس در شرایطی که هنوز وضعیت این شهر تعیین تکلیف نشده است اقدامی بحث برانگیز است که می‌تواند تنش در آن منطقه را افزایش دهد.
آمریکا گرچه روابط نزدیکی با رژیم صهیونیستی دارد اما استمرار اشغالگری‌ها و تخطی این رژیم از قوانین بین المللی به حدی بوده است که حتی واشنگتن سال گذشته و در جریان تصویب قطعنامه علیه شهرک سازیها، در اقدامی غیرمعمول از وتوی آن خودداری کرد.
قطعنامه 2334 که سوم جدی 1395 ( 23 دسامبر 2016) تصویب شد، ضمن محکوم کردن ادامه شهرک‌سازی رژیم صهیونیستی در سرزمین‌های اشغالی فلسطینی خواستار توقف این ساخت و سازها شد.
حدود 70 کشور و سازمان بین المللی شرکت کننده نیز در نشست موسوم به صلح خاورمیانه که روز 26 جدی پارسال ( 15 ژانویه 2017) در پاریس برگزار شد، در بیانیه‌ای خواستار تشکیل 2 کشور شدند و همزمان از رژیم صهیونیستی نیز خواستند تا به مرزهای 1967 میلادی احترام بگذارد و از مناطقی که پس از این سال اشغال کرده است، خارج شود.
این در حالی است که رژیم صهیونیستی به تمامی این قطعنامه‌ها و درخواست‌ها بی‌توجه بوده و به سیاستهای خود ادامه می‌دهد. «بنامین نتانیاهو» نخست وزیر این رژیم قطعنامه 2334 را «شرم آور» توصیف کرد و در اقدامی که بسیاری آن را فرار به جلو دانستند، وزارت خارجه را مامور تجدید نظر در روابط با سازمان ملل کرد.
در چنین شرایطی مواضع و برنامه‌های ترامپ در آمریکا می‌تواند صهیونیست‌ها را در پیگیری سیاست‌های توسعه طلبانه و اشغالگرایانه جسورتر کند.
به نظر می‌رسد افزایش حمایت آمریکا از رژیم صهیونیستی بی‌اعتباری آن کشور در نقش میانجی گفت وگوهای به اصطلاح صلح بین فلسطینیان و صهیونیست‌ها را در پی خواهد داشت.
از سوی دیگر اینگونه اقدامات جانبدارانه می‌تواند منطق گروه‌های مقاومت فلسطینی در بی‌نتیجه بودن مذاکرات سازش با رژیم صهیونیستی را تقویت کند و موج تازه اعتراض فلسطینی‌ها را در پی داشته باشد.

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

Go to top