تروریستان چگونه وارد افغانستان می‌شوند و آزادانه گشت‌وگذار می‌کنند؟

 

نویسنده: هولی مکی، ترجمه: عصمت‌الله امیری، منبع: فاکس نیوز

در اوایل هفته گذشته، حدود ۷۰۰ مرد جوان در جمع مسافرین، به‌گونه‌ی انفرادی در اتوبوس‌های مسافربری، خود را به شمال کشور رساندند. جاوید کوهستانی یک مقام پیشین اداره امنیت ملی افغانستان و تحلیل‌گر مسایل نظامی به «فاکس نیوز» گفته است که این افراد هیچ‌گونه کارت و سندی را که نشان‌دهنده‌ی هویت‌شان باشد، نداشتند اما می‌گفتند که به جست‌وجوی کار این‌جا آمده‌اند. با این‌که آن‌ها فاقد اسناد بودند، اما بیشتر از ۳۰۰ مایل (۴۸۰ کیلومتر) راه را بدون مانع، از مرز پاکستان به ولایت هم‌جوار ننگرهار، سپس به طرف غرب حرکت کردند و مستقیما به کابل رسیدند و سرانجام در شمال، تقریبا بدون هیچ‌گونه بازرسی و توقف، خود را به شهر مزارشریف رساندند.

تروریسم چگونه گسترش می‌یابد؟

کوهستانی می‌گوید «آن‌ها به آسانی سوار اتوبوس می‌شوند، هر جایی که خواسته باشند می‌روند؛ به‌همین سادگی. اما نباید چنین باشد. این مردان جوان، سلاح با خود حمل نمی‌کردند. نیروهای امنیتی می‌گویند که به همین دلیل نمی‌توانند مانع آن‌ها شوند. هیچ‌گونه راهکاری برای شناسایی و بازداشت افراد این‌چنینی وجود ندارد.»

این‌گونه افراد اغلبا از مرز پاکستان وارد می‌شوند و هنگامی که داخل افغانستان هستند و یا از ولایتی به دیگر ولایت می‌روند، آزادانه به مسیر خود سفر می‌کنند. به‌طور عادی، گروه‌هایی از مردان، شب‌هنگام در راه‌های فرعی و کوهستانی و هم‌چنان در گروه‌های چندنفری در روز روشن از مسیرهای اصلی، به راه‌شان ادامه می‌دهند.

یک مقام ارشد حکومتی افغانستان به فاکس نیوز گفته است که در جریان همین هفته، گروه‌های دیگری از مردان که خودشان را دهقان معرفی کرده‌اند، در چهار اتوبوس از مسیر جنوب به شمال در حرکت بودند؛ در حالی که هیچ کدام کارت هویت نداشته‌اند و مسلح هم نبوده‌اند.

این منبع به فاکس نیوز گفته است که هیچ‌کس نمی‌داند که آن‌ها کی‌ها هستند. به نظر نمی‌رسد که کسی مانع‌ آن‌ها شود و برای این‌که بداند آن‌ها کی هستند، چیزی بپرسند.

هرچند که تا کنون معلوم نیست این گروه از مردان ناشناس، چه نیت شومی را دارند، اما کارشناسان امور می‌گویند که یک بار دیگر تروریستان به مقصدشان دست می‌یابند. طالبان و دیگر گروه‌های تروریستی توسط حامیان منطقوی و یا نیروهای مخالف حکومت، مسلح می‌شوند.

مردم افغانستان این روزها اکثرا در جمع‌ خویش، درباره این گروه مردان جوان و ناشناس، گفت‌وگو می‌کنند. بسیاری‌ها بر این باور هستند که در فاصله میان ولایت‌های نیمروز و هلمند، دست‌کم ۳۰ مسیر اصلی در پهنای ۱۲۰ مایلی دشت که هیچ نشانی از ایستگاه بازرسی و گزمه‌های کنترل مرزی نیست، وجود دارد.

کوهستانی هم‌چنان گفته است که اگر حکومت افغانستان این راه‌ها را به‌دلیل دور بودن آن، فراموش کرده است، مرز رباط هم همین مشکل را دارد. در همین حال، حدود ۶۰ مایل (۹۵ کیلومتر) گذرگاه مرزی میان چترال پاکستان و نورستان افغانستان وجود دارد که به‌عنوان یک شریان اصلی ورود تروریستان به افغانستان پنداشته می‌شود که تردد شورشیان در آن‌جا به‌گونه‌ی آزادانه صورت می‌گیرد.

با توجه به گزارش‌های سیستم‌ اطلاعاتی و بررسی‌های امریکا و گفته‌های چند تحلیل‌گر افغان، با وجود این که تقریبا ۲ تریلیون دالر امریکایی از مالیه‌‌دهندگان امریکایی از سال ۲۰۰۱ تا کنون در افغانستان به مصرف رسیده است، اما این کشور در امر مبارزه با تروریسم، ناموفق بوه است.

بلال سروری، یک ژورنالیست افغان به فاکس نیوز گفته است که گاهی هم اتفاق افتاده که برای مدت طولانی، اداره امنیت ملی جهت تهیه یک استراتژی مشخص، فاقد رهبری بوده است که بیشتر اوقات منتج به فقدان اطلاعات به موقع می‌شود. در حالی‌که طالبان به‌عنوان یک نیروی قوی، فعالیت‌های‌شان به مشاهده می‌رسد. طالبان، هر روز بر مناطق بیشتری کنترل می‌یابد و شروع به استخدام جنگ‌جو می‌کند؛ اما این پیشرفت طالبان، در نبود یک راهکار مشخص، باید بازنگری شود.

مردم، علاقه‌مند دانستن هستند ولی ناامیدانه اخبار را دنبال می‌کنند. به نشانه‌هایی مانند نمبر پلیت و تعداد موترهای اتوبوس که رسانه‌های محلی از آن به‌عنوان منابع استفاده می‌کنند، توجه دارند؛ به این امید که مقامات این رویداد را که باعث نگرانی مردم شده است، بررسی و تحقیق کنند.

پس از چاشت روز چهارشنبه، یکی دیگر از بس‌های حامل مردان جوان از کابل به شمال که از منطقه تحت کنترل طالبان در حرکت بود نیز توجه مردم را جلب کرده است که نمبر پلیت آن در صفحات فیس‌بوکی کاربران افغان دست به دست می‌شد؛ هرچند که در فعالیت‌های مدنی، تاثیری دیده نمی‌شود. این در حالی ‌است که فکر می‌شد افغانستان به کمک سیستم اطلاع‌رسانی امریکایی، در مسیر ثبات قرار گرفته است.

آقای کوهستانی گفته است که از سال ۲۰۰۳ تا ۳۰۱۳ سرمایه‌گذاری و آموزش در بخش استفاده از تنکالوژی معلوماتی در وزارت دفاع و ریاست امنیت ملی در جهت مبارزه مشترک بر ضد تروریسم، صورت گرفته است. در گذشته، اف‌.بی.آی، سازمان سی‌.آی.ای و شرکای دیگر به‌طور مشترک با نیروهای افغان برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات در مورد تروریست‌های مظنون و رهگیری تلفن‌های طالبان حتی در مناطق دور، کار کرده‌اند. بخش حقیقیت‌یاب ایالات متحده در مرز پاکستان در پایگاه عملیاتی تورخم، گذرگاه اصلی تجاری میان افغانستان و پاکستان، هر دو نیروی نظامی ایالات متحده و پیمان‌کاران خصوصی در منطقه، نیروهای افغان را آموزش و مشوره داده‌اند. اطلاعاتی از جلسات روزانه که میان هم‌پیمانان به‌وسیله استفاده از تکنالوژی صورت می‌گرفت، با نیروهای افغان شریک ساخته می‌شد.

با توجه به گفته‌های کوهستانی، برنامه‌های مشترکی که برای بیش از یک دهه مشغول به‌کار بود، ناگهان توسط رییس‌جمهور کرزی در سال ۲۰۱۴ منحل شد و رابطه‌اش با دولت ایالات متحده به سردی گرایید که در ماه جون ۲۰۱۴ حضور نیرهای آمریکایی پایان یافت و پایگاه عملیاتی به دست نیروهای افغان منتقل گردید.

آقای کوهستانی گفته است که بعضی از برنامه‌های متمرکز اطلاعاتی که در آن زمان وجود داشت، برای بهبود شرایط بد امنیتی در افغانستان از سر گرفته شده است اما گذشت زمان، جلوگیری از آسیب رساندن فعالیت‌های تروریستی در این خلای به‌وجود آمده را غیرقابل برگشت کرده است.

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

Go to top