استعفای نور؛ خیانت غنی، حمایت عبدالله

 

ارگ ریاست جمهوری، اعلام کرد که استعفای استادعطامحمد نور را منظور کرده و به جای وی شخص دیگری را معرفی کرده است.
منابع رسانه‌ای می‌گویند که این استعفا مربوط به یک سال پیش زمان آغاز گفت‌وگوها میان آقای غنی و آقای نور است که «برای اعتمادسازی این روند صورت گرفته بود» و مشروط به نتایج گفتگوها میان دوطرف بوده است.
این گفت‌وگوها پس از تیرگی روابط آقای نور با عبدالله عبدالله؛ رئیس اجرایی آغاز شد و گفته شد که آقای نور به نمایندگی از حزب جمعیت برای به دست آوردن آنچه که آقای عبدالله به نمایندگی آن‌ها در حکومت نتوانسته بود به دست بیاورد، آغاز شده است. گفتگوهای یادشده بدون نتیجه خاص پایان یافت.
بنابراین، آنچه از سوی ریاست جمهوری به عنوان «تایید استعفا»ی آقای نور مطرح شده، موضوعی مربوط به گذشته است که نه به لحاظ حقوقی و نه از نقطه نظر سیاسی، واجد اعتبار و اعتنا محسوب نمی‌شود.
با این حال، در تصمیم اشرف غنی درباره والی بلخ این نکته،‌ بدیهی است که تصمیم او بخشی مهم از یک پروژه بزرگ و ریشه دار حذف و حاشیه نشین کردن نیروهای فعال و کارآمد و مؤثر سیاسی می‌باشد؛ نیروهایی که قانون شکنی، دیکتاتوری، استبداد، تمامیت خواهی قومی و ائتلاف جریان افراط گرای مسلط بر سرنوشت سیاست افغانستان با تروریست‌های بدنام و خون آشام، با استفاده از پایگاه قدرت قومی را برنمی‌تابند و به تأسی از قانون اساسی و با تکیه بر قدرت بلامنازع مردم و پایگاه نیرومند سیاسی و اجتماعی خود، در برابر کسانی که عمدا افغانستان را به سمت بحران و بی ثباتی و جنگ، هدایت می‌کنند، مقاومت می‌نمایند.

به بیان روشن‌تر، حذف عطامحمد نور یا دست کم تلاش‌های مذبوحانه برای حذف او، دقیقا در راستای همان توطئه‌ای قابل ارزیابی است که پیشتر به حذف و تبعید دوستم منتهی شد.
این پروژه تا حذف آخرین موانع بازدارنده در برابر نقشه‌های مزورانه حلقه فاشیست مسلط بر ارگ، ادامه پیدا خواهد کرد و به همین دلیل، به باور بسیاری از ناظران مسایل سیاسی، کسانی که امروزه، حفظ کرسی‌های بی‌صلاحیت حکومت را بر ایستادن در برابر این موج توطئه و ترور سیاسی که با مدیریت مستقیم حلقه قومی و امنیتی مسلط بر ارگ، در حال اجرا است، ترجیح می دهند، هرگز گمان نکنند که آن‌ها از معرض این موج، برکنار خواهند بود و هرگز دامن آن‌ها را نخواهد گرفت.
یکی از همان افراد، داکتر عبدالله؛ رییس اجرایی است؛ کسی که به اذعان دادفر سپنتا در کتاب خاطرات خود، با ۵۲ درصد رأی می‌توانست، رییس جمهور افغانستان شود؛ اما به دلیل بی‌کفایتی سیاسی، نتوانست از امانت مردم، به درستی، پاسداری و صیانت کند و در نتیجه، اشرف غنی، با جعل و تزویر و تقلب، بازی را به نفع خود، مصادره کرد.
آقای عبدالله که امروز به عنوان مأمور زیردست آقای غنی، کار می‌کند و تمام قامت به دفاع از قدرت قومی غنی، حتی در برابر نزدیک ترین و صادق‌ترین حامیان سیاسی خود نیز قد علم کرده است، باید به یاد بیاورد که همین قدرت فاقد صلاحیت را نیز مرهون حمایت‌های جانانه والی بلخ است؛ کسی که یک‌تنه به مصاف غنی و تمام حامیان داخلی و خارجی اش رفت تا در نهایت، مجبور شد، عبدالله را نیز در قدرت، شریک سازد.
با این وصف، در کمال شگفتی و ناباوری، پروژه حذف نور، امروز با خیانت غنی و حمایت آشکار عبدالله ازین توطئه کلید می‌خورد!
این پروژه، به نتیجه نخواهد رسید؛ اما میلیون‌ها رأی دهنده انتخابات ریاست جمهوری ۹۳، هرگز نه جفاهایی را که عبدالله در حق آن‌ها روا داشت و نه از خودگذری‌ها، ایثارگری‌ها و پایداری هایی را که عطامحمد نور برای به قدرت رساندن عبدالله انجام داد، از یاد نمی‌برند.
آقای عبدالله می‌داند که اشرف غنی، با سوء استفاده‌ای ناجوانمردانه و غیر مشروع از یک استعفای مشروط، در صدد حذف مهم‌ترین حامی و متحد سیاسی او از عرصه سیاست افغانستان است؛ اما علیرغم این امر، از این تصمیم خیانتکارانه، پیدا و پنهان، حمایت می‌کند.
بدیهی است که او را افسون قدرت عاریتی فاقد صلاحیت امروزش، وسوسه کرده است؛ اما او اگر در بازی سیاست افغانستان، از هوش متوسطی نیز برخوردار باشد، به‌زودی به این نتیجه خواهد رسید که اگر امروز عطا را به کمک او زدند، فردا نوبت خودش خواهد بود؛ زیرا اگر عطا نباشد، دیگر چه کسی مانع از زدن او خواهد شد؟

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

Go to top