وحدت، تنها راه نجات امّت!

 

دوازدهم ربیع‌الاول میلاد مسعود پیامبر رحمت و مهربانی به روایت اهل سنت و هفدهم همین ماه میلاد آن حضرت به روایت شیعه است و فاصله میان این دو روز «هفته وحدت» نامیده شده است. بدیهی است که این نام‌گذاری معلول یک ضرورت و نیاز دینی، اجتماعی و سیاسی بوده است. بزرگان دینی، این ضرورت را احساس کردند که اختلاف و تفرقه میان مسلمانان و خصوصاً اهل تسنن و تشیع یک توطئه استعماری است که استعمارگران خواب آن را از ده‌ها و بلکه صدها سال پیش دیده و نقشه‌های شوم خود را جهت تعبیر این خواب کشیده‌اند. جملة معروف «تفرقه بینداز و حکومت کن» بهترین مصداق خود را در این قضیه نشان داده و عملاً شاهد بوده‌ایم که چگونه استعمار قدیم و جدید، با این حربه کاری دمار از روزگار مسلمانان درآورده است. تجزیه کشور بزرگ عثمانی به کشورهای کوچک از طریق تحریک تعصب‌های مذهبی و نژادی و سپس مستعمره نمودن این قطعات جداشده از پیکر واحد اسلامی، یک نمونه آشکار و گواه زنده این واقعیت تلخ به شمار می‌آید. در شرایط حاضر نیز رشد گروه‌های تکفیری مانند القاعده و داعش و امثال آن که به سان خنجری از پشت به قلب مسلمانان فرو رفته‌اند، محصول چنین دسیسه خائنانه‌ای است.

پس آنچه مسلم و قطعی است این است که دشمنان قسم خورده اسلام پس از تجربه انواع روش‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که تنها راه تضعیف امت اسلامی و اجرای طرح‌ها و برنامه‌های توسعه طلبانه‌شان، پاشیدن بذر تفرقه و تحریک احساسات مذهبی است. بنابراین باید دید که پادزهر این زهر هلاهل و سمّ قاتل چیست و چگونه می‌توان نقشه‌های شوم استکباری و استعماری را خنثی نمود.

این واقعیت هم روشن و بدیهی است که دشمن در میان شیعیان و اهل سنت، عواملی نفوذی دارد که در لباس خیرخواهی و دفاع از حقیقت، نیات پلید او را برآورده می‌سازند. در واقع این عوامل داخلی و ایادی پیدا و پنهان دشمن، خود را حامی سینه‌چاک و دوآتشه حقیقت چه در بین شیعیان و چه در میان سنی‌ها جلوه می‌دهند و هردو به رغم خصومت ظاهری با یکدیگر، عملاً پازل اربابان مشترک خود را تکمیل می‌کنند و تیشه به ریشه اسلام می‌زنند.

حال در این میان کسانی هم هستند که نه از سر عناد و غرض‌ورزی، بلکه از روی جهل و ناآگاهی آتش بیار معرکه می‌شوند و ناخواسته آب به آسیاب دشمن می‌ریزند. این دسته تنها از راه روشنگری و بصیرت‌افزایی است که متوجه خبط و خطای بزرگشان می‌شوند و از جرگه عمله بی‌جیره و مواجب دشمنان اسلام خارج می‌گردند.

مصلحان و متفکران مسلمانی همچون سید جمال الدین افغانی و امام خمینی در سده‌های اخیر ضرورت اتحاد مسلمانان را به خوبی تشخیص داده بودند و از این رو مرکز ثقل فعالیت‌های فرهنگی سیاسی خود را بر این نقطه حساس متمرکز کرده بودند. شهید مطهری می‌گوید: «ظاهراً ندای اتحاد اسلام را در برابر غرب اولین بار سید جمال بلند کرده. منظور از اتحاد اسلام، اتحاد جبهه‌ای و سیاسی بود، ‌یعنی تشکیل صف واحد در مقابل دشمن غارتگر.»

سوءتفاهمات بسیاری در میان شیعیان و اهل‌سنت ایجاد شده است. آن چیزی که مانع وحدت است، همین سوء تفاهماتی است که فرقه‌های گوناگون اسلامی با یکدیگر دارند؛ یعنی وقتی شیعه، سنی را ناصبی بداند و سنی شیعه را رافضی، بدیهی است که وحدتی حاصل نمی‌شود. رفع این سوء تفاهم‌ها از این راه که شیعه و سنی هرکدام خود را حق مطلق بدانند و دیگری را باطل محض، امکان‌پذیر نیست. راه حل، تأکید بر نقاط مشترک به مثابه ملاک وحدت اسلامی یعنی قرآن، سیره و سنت رسول اکرم(ص)، کعبه و حج و بسیار موارد دیگر است.

تعامل و همکاری بزرگان، متفکران، نویسندگان و عالمان شیعه و سنی در تحکیم وحدت و تقریب مذاهب اسلامی، خود می‌تواند زمینه‌ساز رفع سوء تفاهمات و پیوند هرچه نزدیک‌تر قلوب مسلمانان باشد. کاری که در گذشته آیت‌الله بروجردی (پیشوای مذهبی شیعیان) از یک سو و شیخ عبدالمجید سلیم و شیخ محمود شلتوت (مفتیان اعظم مصر) از سوی دیگر انجام دادند و اقدام‌شان در ایجاد وحدت و تقریب بسیار مفید و مؤثر واقع گردید.

سخن پایانی که جان کلام درباره وحدت است: باید بدانیم که در این عصر از هر عصر دیگر، مسلمانان بیشتر به اتحاد و رفع اختلاف احتیاج دارند؛ زیرا به نظر می‌رسد به اندازه این دوره و زمان، هیچ زمانی دشمنان اسلام و مسلمانان برای تضعیف اسلام و نابودی عزت و عظمت مسلمانان روی اختلاف و جنگ‌ها بین خود مسلمانان حساب باز نکرده بودند. حالا تمام تلاش خود را به کار گرفته‌اند که با ساختن گروه‌های جاهل و متعصب و بی‌عقل، مسلمان را از دم تیغ مسلمان بگذرانند و کینه و دشمنی بین مسلمانان را دایمی بسازند. تنها راه نجات از این مصیبت وحدت اسلامی است.

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

Go to top