عاشقان را جز شهادت، مرگ ننگ است

شهادت خلوتگه راز الهی است که نامحرمان را در آن راهی نیست. پای دل در ره عاشقان گامی استوار دارد که فقط دل با دلداران است و شرارت پیشگان محروم از این وادی. این دل است که دریچه وصول به عالم غیب دارد و نامحرمان از این دریچه غافل‌اند و شهید است که از شاهراه دل به آسمان شهادت می‌رسد. آری چه نیکو گفته‌اند که شهادت طلوعی است که غروب ندارد، گرچه اهل ظاهر آن را غروبی غم‌انگیز خوانند. شراب شوق وصول را جز به داغ جگران و عطش عشق شهادت را جز به آنانی که پای در بیابان خشک بلا گذاشته‌اند نمی‌دهند و لاجرم در این بین صفا و مروه فقط شهید است که چشمه‌سار زمزم شهادت را به وی می‌نوشانند. بله، شهادت معراج عروج عاشقانی است که از قید جان گذشتند تا براق عشق آنان را به وادی عدم کشاند و این عدم یعنی دست یافتن به تمام اسرار عالم. مرغ دل عاشق در این دنیا جز به سوی وادی عشاق پر نمی‌زند و اگر عاشق دیوانه جز در حریم عاشقان پرواز نکند چه کند و این است که شفای بیمار دلان جز با عطر شهادت مشفاء نمی‌یابد. شهادت صفت رادمردان الهی است که از خود گذشتند تا ما به خود برسیم.

شهادت به حکم این که عملی آگاهانه و اختیاری است و در راه و هدفی مقدس است و از هر گونه انگیزه خود گرایانه منزّه و مبرّا است،‌ تحسین انگیز و افتخار آمیز است و عملی قهرمانانه تلقی می شود. میان انواع مرگ‌ها تنها این نوع از مرگ است که از حیات و زندگی، برتر و مقدس تر و عظیم تر است. مرگی "شهادت" محسوب می شود که با توجه به خطرات احتمالی یا ظنّی یا یقینی فقط به خاطر هدفی مقدس و انسانی و به تعبیر قرآن "فی سبیل الله" از آن استقبال کند. شهدا شمع محفل بشریتند. سوختند و محفل بشریت را روشن کردند. اگر این محفل تاریک می ماند،‌ هیچ دستگاهی نمی توانست کار خود را آغاز کند یا ادامه بدهد. شهید، قلب تاریخ است. همچنانکه قلب به رگ‌های خشک اندام، خون حیات و زندگی می‌دهد، جامعه‌ای که رو به مردن می رود، جامعه‌ای که فرزندانش ایمان خویش را به خویش از دست داده اند، و جامعه‌ای که به مرگ تدریجی گرفتار است، جامعه‌ای که تسلیم را تمکین کرده است، جامعه‌ای که احساس مسئولیت را از یاد برده است، و جامعه‌ای که اعتقاد به انسان بودن را در خود باخته است و تاریخی که از حیات و جنبش و حرکت و زایش بازمانده است، شهید همچون قلبی، به اندامهای خشک مُردۀ بی رمق ِجامعه، خون خویش را می رساند و بزرگترین معجزۀ شهادتش این است که به یک نسل، ایمان جدید به خویشتن را می بخشد .

با این همه خانواده‌های شهدا که نشانه‌های از ایثار و فدا کاری هستند، در کشور وضعیت مطلوبی ندارند. دولت افغانستان با بی‌توجهی محض نسبت به خون شهدای افغانستان، حتی آمار دقیقی از شهدای کشور و خانواده‌های آنان ندارد. به کرات از رسانه‌ها شنیده‌ایم که در بعضی مواقع، خانواده شهدا مورد تعرض واقع می‌شوند. حتی برای دریافت وجه ناچیز دولت از سوی مسئولین آزار و اذیت می‌شوند. اگر دولت افغانستان از خانواده شهدای کشور قاطعانه حمایت کند، مورال دفاعی و پاسداری از تمامیت ارضی در میان صفوف نظامی کشور بلند رفته و در نتیجه تاثیر مثبت بر امنیت کشور خواهد گذاشت.

یاد همه شهدای مظلوم افغانستان مخصوصا شهدای اخیر حملات تروریستی گرامی باد

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

Go to top