احتمال برگشت دوباره طالبان و بی‌تفاوتی آمریکا

در سال های نخست حاکمیت طالبان، دولت وقت آمریکا نسبت به حکومت طالبان بی تفاوت بود. هرچند بی‌نظیر بوتو نخست وزیر پاکستان، طی سفرهای رسمی از واشنگتن خواست که با عربستان سعودی و امارات متحده در یک صف ایستاده از طالبان حمایت کنند، اما آمریکا حاضر به پذیرش این درخواست نشد. رهبران وقت آمریکا در بیانیه های رسمی اظهار داشتند که امارت اسلامی، آمریکا را با هیچ خطر مواجه نخواهد کرد. وقتی شرکت یونیکال طرح صادرکردن گاز آسیای میانه از طریق افغانستان را مطرح کرد، نماینده حکومت آمریکا برای عبوردادن پایپلاین گاز از قلمرو طالبان با رهبری طالبان وارد مذاکره شد و طالبان با استفاده از این فرصت خواستار به رسمیت شناختن امارت اسلامی از سوی آمریکا شدند؛ اما آمریکا به این خواست طالبان پاسخ مثبت نداد. در این گیرودار، رهبر شبکه ی القاعده در قلمرو طالبان پناهندگی یافت و فعالیت های خویش را علیه آمریکا آغاز کرد. وقتی برج های تجارت جهانی، مورد هدف قرارگرفت، آمریکا خواستار تسلیمی بی قید و شرط اسامه بن لادن از طالبان شد و تلاش پاکستان برای متقاعدکردن طالبان برای تحویل دهی وی به نتیجه نرسید و آمریکا بی‌مقدمه وارد جنگ ناخواسته با طالبان شد. اکنون که بار حمایت مالی و تسلیحاتی از نیروهای امنیتی افغانستان بر دوش آمریکا سنگینی کرده است، به احتمال آمریکا و طالبان به موقف نخست و سیاست عدم مداخله به کار یگدیگر برخواهند گشت. در عین حال، فشارهای اقتصادی و سیاسی آمریکا بر دوش پاکستان سنگینی کرده در تلاش کشاندن طالبان به میز مذاکره است. این تلاش ها کاذبانه و موقتی خواهد بود. هدف نهایی پاکستان، کشیدن آمریکا از افغانستان و رساندن دوباره ی طالبان به قدرت به حمایت دولت های چین و روسیه خواهد بود. به تازه‌گی روزنامۀ وال‌ستریت ژورنال با نشر مقاله‌یی نوشت: کاخ سفید گزینۀ‌ تعلیق انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان را بررسی می‌کند. مقام‌های کلیدی اداره‌ ترامپ روی گزینه‌ فشار بر کابل بحث می‌کنند تا حکومت افغانستان را وادار به تعلیق انتخابات ریاست جمهوری و پذیریش اداره موقت کنند. اداره‌ای که بخشی از آن را گروه طالبان تشکیل خواهند داد. تشکیل حکومت موقت به مثابۀ پیروزی طالبان در جنگ است. حکومت افغانستان در تلاش بود که طالبان را در ساختار کنونی مدغم سازد. چنانچه گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی با امضای توافق نامه‌یی به پروسۀ سیاسی ملحق شد. اما طالبان نه تنها حاضر به گفت‌وگو با کابل نشدند، بل در مذاکرات مستقیم شان با ایالات متحده امریکا، ضمن تأکید بر خروج کامل نیروهای امریکایی، روی تغییر ساختار سیاسی و قانون اساسی پافشاری کردند. نشست صلح مسکو مواضع طالبان را در مذاکره با امریکایی‌ها و جنگ با حکومت افغانستان تقویت کرد. آمریکا در سال 2001 میلادی ادارۀ موقت را با حضور جبهۀ متحد سابق که دشمنان سرسخت طالبان بودند، برپا کرد. اکنون طالبان ایالات متحده آمریکا را وادار ساخته‌اند که عملیۀ سیاسی هفده سال پیش را از سر گیرند!

Go to top