نیم نگاهی به وضعیت رقت‌بارِ کارخانه‌های تولیدی کشور

 

کارخانه‌های صنعتی و تولیدی در کشورهای عقب مانده و در حال گذار، از زیرساخت‌های اقتصادی و شغلی به‌شمار می‌روند. افغانستان که در نزدیک به نیم قرن است درگیر تنش‌ها و جنگ‌های ویرانگر بوده است، پس از فروپاشی رژیم تروریستی-طالبان دارای ساختار قانون‌مند و زیرساخت‌های نیم‌بند اقتصادی شده است. یکی از زیربناهای اقتصادی در کشور وجود صدها کارخانه‌های صنعتی و تولیدی در افغانستان است. اما متاسفانه پس از شانزده سال دولت‌داری و کمک میلیاردها دالر جامعه جهانی به دولت-ملت افغانستان، وضعیت کارخانه‌های صنعتی و تولیدی در کشور نگران کننده است و مالکان این کارخانه‌ها از بی توجهی دولت و نبود امکانات برای توسعه و انکشاف تولیدات شان شاکی‌اند. مسوولان کارخانه‌های تولیدی می‌گویند که دولت در زمینه انکشاف تولیدات آنان و فراهم آوری تسهیلات کارشکنی می‌کند و حتی برق درست برای به چرخش درآوردن کارخانه‌ها داده نمی‌شود. با این حال مالکان این کارخانه‌ها می‌گویند که مصارف شان را پوره کرده نمی‌توانند و اگر وضعیت همین‌گونه ادامه پیدا کند روند سرمایه‌گذاری بالای تولیدات داخلی و انکشاف و توسعه آن که از زیرساخت‌های مهم اقتصادی و شغلی کشور است، کاهش خواهد یافت و کارخانه‌ها از کار باز خواهند ماند و هزاران شهروند کشور بی‌کار خواهند شد.

    تنها در ولایت بلخ نظر به آماری که اتاق‌های تجارت و صنابع این ولایت چندی پیش ارایه کرده است، بیش از 250 فابریکه تولیدی کوچک و بزرگ فعالیت دارد که نظر به چند سال پیش در وضعیت بدی قرار دارند و مالکان آن از بی توجهی دولت شاکی‌اند. با توجه به این آمار اگر چند ولایت درجه یک کشور را در مقایسه با آماری که از تعداد فابریکات تولیدی کوچک و بزرگ ولایت بلخ در نظر بگیریم، شما تصور کنید که در هر فابریکه حداقل اگر پنجاه نفر کارگر وجود داشته باشد و این فابریکه‌های تولیدی مصروف تولیدات باشند، به چه تعداد شهروندان کشور مصروف کاراند و اگر این کارخانه‌های صنعتی و تولیدی پرچو شوند چه بلایی به سر اقتصاد ورشکسته و مصرفی کشور خواهد آمد. با وجود آنکه رئیس جمهور غنی و سران حکومت از توجه ویژه به تولیدات داخلی و انکشاف صنایع و کارخانه‌های تولیدی و صنعتی سخن می‌گویند و اما پهلوی دیگر این سخنان چیزی دیگری‌ست که وضعیت رقت‌بار کارخانه‌های تولیدی نشان دهنده آن است.

    هفته گذشته اتحادیه بوت‌دوزان کشور از بابت اینکه دولت در زمینه برق رسانی برای کارخانه‌های تولیدی بوت در کشور بی‌توجهی می‌کند از آینده نگران کننده تولیدات داخلی در زمینه بوت‌دوزی هشدار داد. رییس اتحادیه بوت دوزان افغانستان می‌گوید که صنعت تولید کفش در کشور با وجود مشکلات زیادی که فراه راه خود دارد، رشد خوبی در سال‌های اخیر داشته است. محمدآصف جامی؛ رییس اتحادیه بوت دوزان افغانستان، هفته گذشته در یک نشست خبری در کابل از عدم توجه حکومت به مشکلات تولید کنندگان کفش در کشور به شدت انتقاد کرد. آقای جامی، کمبود برق در کارگاه‌های تولید کفش را بزرگ‌ترین مشکل فرا راه این صنعت خواند. وی گفت که تولید کنندگان کفش به دلیل کمبود برق، ضررهای زیادی را متقبل شده‌اند. وی خاطر نشان ساخت که براساس برآورد آنان سالانه نزدیک به 60 میلیون جفت کفش در کشور خرید و فروش می‌شود. رییس اتحادیه بوت دوزان افغانستان افزود که تنها 25 درصد از کفش‌های مورد نیاز شهروندان در داخل کشور تولید می‌شود و بیش از 75 درصد دیگر آن از خارج وارد کشور می‌شود.
آقای جامی تاکید کرد که اگر حکومت به مشکلات تولید کنندگان کفش توجه کند، افغانستان در بخش تولید کفش به خودکفایی خواهد رسید.
   هم اکنون در چوکات اتحادیه بوت دوزان افغانستان 600 فابریکه بوت‌دوزی در ولایات بلخ، کابل، هرات و جلال آباد می‌باشند که سالانه بیش از 15 میلیون جوره بوت تولید می‌کنند. فابریکه داران می‌گویند که اگر حکومت در زمینه فراهم آوری برق و انکشاف و توسعه فابریکه‌های شان توجه داشته باشد و از تولیدات داخلی حمایت صورت گیرد، آنان می‌توانند از نقطه نظر نیازهای شهروندان کشور به بوت، به خودکفایی برسند. با آن هم سالانه 15 میلیون جوره بوت از سوی این فابریکه‌ها تولید و به بازارهای کشور عرضه می‌گردد که نسبت به بوت‌های چینایی و پاکستانی و... وارد شده به افغانستان، از کیفیت و کارهایی بیشتری برخوردار است. هم اکنون از 60 میلیون جوره کفشی که سالانه شهروندان کشور نیاز دارند، 25درصد آن در افغانستان با کیفیت و مقاومت بیشتر از کفش‌های خارجی تولید می‌گردد اما بی مهری حکومت و نهادهای اقتصادی و انکشافی باعث شده است که این روند به رکود مواجه شود و فابریکه‌های تولیدی از بهر اینکه مصارف مواد سوخت شان را در تولید برق اختصاص داده‌اند و با بی توجهی دولت مواجه‌اند، زیان‌های زیادی را متحمل شده‌اند.

     ضرور است که رهبری حکومت برای جلوگیری از رکود این فابریکه‌های تولیدی که بخش بزرگ از شهروندان کشور مصروف کار در این فابریکه‌ها می‌باشند، جلوگیری کرده و در یک اقدام جدی بر وضعیت رقت‌بار آنان رسیدگی نماید. اگر حکومت مرکزی و نهادهای اقتصادی و انکشافی که در این خصوص مصروف فعالیت‌اند بر وضعیت فابریکه داران توجه نکند و در زمینه رشد و حمایت تولیدات داخلی به‌جای کالاهای پاکستانی و چینایی اقدام عملی و جدی صورت نگیرد، افغانستان دچار یک بحران فراگیر اقتصادی و شغلی خواهد شد. وجود فابریکه‌های تولیدی در رشد و غنامندی اقتصاد کشور نهایت تاثیرگذار است و مارا از یک کشور مصرفی به یک کشور تولیدی و خودکفا مبدل می‌کند.

    ولی راهکارها و برنامه‌های حکومت وحدت ملی که در سه سال گذشته همواره به آن تکیه کرده است در زمینه انکشاف صنابع و تولیدات داخلی به شدت شعارمحور بوده تاحال هیچ تغییری جز تحول منفی و کاهش تولیدات و بی‌مهری و کم توجهی دولت، فابریکه‌های تولیدی شاهد دیگر حرکتی از جانب دولت افغانستان نبوده‌اند. اکنون این سرمایه بزرگ کشوری که برای غنامندی اقتصاد و خودکفایی کشور از ارزش و اهمیت فراوان برخوردار است به رکود مواجه شده و فابریکه‌های تولیدی کشور به ورشکستگی مواجه شده‌اند.

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

Go to top