حقارت در انتظار خدمت با منت

هر انسان در جایگاهی که در مسیر زندگی خود قرار دارد دارای مسئولیت ها و وظایفی است که برای هر کدام از آنها تعریف مشخصی وجود دارد. پدر، مادر، فرزند، دانش آموز، دانشجو، استاد، پزشک، مهندس، کارگر و کار فرما جایگاه هایی هستند که افراد در طول و نه در عرض زندگی با آن مواجه اند. برای هر کدام وظایف و مسئولیت هایی تعریف شده است که طبق آن اصول جلو می روند و به آن عمل می کنند.

در این راستا برخی افراد به گونه درجه یکی آن وظایف را به نحو احسنت انجام می دهند و نتیجه نهایی آن موفقیت است و البته برخی هم در همان جایگاه نمی توانند آن وظایف را به نحو صحیح انجام دهند ولی تلاش خود را به کار می گیرند و عدم موفقیت آنها نه به خاطر تلاش هایشان بلکه به خاطر عدم درک صحیح از انجام وظایف خود، می باشد.

دسته اول به دو گروه اصلی تقسیم می شوند: گروه اول کسانی هستند که همواره کار ها را طبق اصول انجام می دهند ولی همواره به خاطر آن بر سر دیگران منت می گذارند و سعی بر این دارند تا کار خود را بزرگ و دیگران را تحقیر کنند. این دسته اگر چه در ظاهر افراد پیروز ولی هیچ گاه در جایگاه انسانیت موفق نیستد زیرا کار هایی که انجام می دهند تنها با هدف بزرگ نشان دادن خود و کوچک نشان دادن دیگران است و این ، به نیت آنها باز می گردد که بسیار زشت و حقیر است. دسته دوم بدون هیچ منتی و در راستای وظیفه بندگی خود، امور را پیش می برند و برای انجام امور نه تنها خود را بزرگ مرد، بلکه همواره خادم دیگران می دانند. این دسته انسان های برگزیده ای اند که علاوه بر اینکه کار ها را به نحو احسنت انجام می دهند ، دیگران را ذلیل و خوار فرض نمی کنند بلکه تلاش می کنند افراد هم، همانند خود شوند.

دسته دوم هم به دو گروه اصلی تقسیم می شوند. گروه اول کسانی اند که به دلیل تفکرشان قادر به انجام امور نیستند و همواره با مشکلات عدیده ای روبرو می شوند اما دیگران را مقصر نمی دانند بلکه خود را باعث ناکارآمدی امور می دانند. دسته دوم افرادی هستند که به خاطر کاهلی موفق به انجام امور نمی شوند. اینان هیچ وقت خود را مقصر نمی دانند بلکه همواره دیگران را به خاطر عدم موفقیت خود مورد سرزنش قرار می دهند. برای گروه اول امید موفقیت در ادامه راه وجود دارد ولی برای گروه دوم موفقیت و پیروزی بسیار ضعیف است.

در میان این چهار دسته، دسته اول انسان هایی هستند که در آخر امر مورد سرزنش موجودات و طبیعت قرار می گیرند. اینان به خاطر غروری که نتوانستند آن را مهار و کنترل کنند از طرف انسان، جهان و طبیعت مورد مذمت و نکوهش قرار می گیرند، زیرا از عهده انجام یک سری از اموری بر آمده اند که همواره بر سر دیگران منت می گذارند و هم نوع خود را خوار و ذلیل میکنند. اینان گرچه در ابتدا و ادامه راه موفق هستند اما در نهایت بازندگان اصلی زندگی خواهند بودند.

سیدمرتضی احمدی

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

Go to top