«امانتی بزرگ» و «رسالتی سترگ»

روح خدا چون «رودی جاری» و «سرودی ساری»،

در «ذات هر پدیده» و «ذرّات هر آفریده» جریان دارد.

ما انسان ها چون «ظرفی ظریف» و «حرفی حریف»

این «روح سَیّال» و «چشمه لایزال» را

چون «امانتی بزرگ» و به عنوان «رسالتی سترگ» به دوش می کشیم.

قلب ما «زمینی بکر» و «زمینه ای برای فکر» است،

که خداوند مشیّت خود را در آن «کاشته» و ما را به باروری آن «گماشته» است.

ما برای خدایی شدن باید این «طَرَف های مرز» را از «عَلَف های هرز» «بپیراییم»

و با شکوفه های «فضایل انسانی» و «خصایل یزدانی» «بیاراییم»!

شفیعی_مطهر

----------------------------

حرف: کلمه،سخن

حریف: همکار،هم نبرد

طرف: کرانه، کناره و پایان چیزی،ناحیه،جانب

Go to top