شنبه 1 حمل 1388 / 21 مارچ 2009 / 23 ربيع الاول1430
حكايت
همچنان باقيست...
با آغاز سال جديد خورشيدي، اذهان مردم بسوي چشم اندازهاي سال جديد رفته و
در انتظار تغييرات و برنامه هاي جديد دولت در زندگي خود هستند.
با نگاهي گذرا به سال گذشته مي توان چنين نتيجه گرفت كه سال گذشته نه تنها
سالي بهتر و امن تر از گذشته نبود، بلكه به گفته مقامات نظامي غربي در
افغانستان، به مراتب سالي سخت تر و با خشونت بيشتري بوده است.
از ابتداي بهار سال گذشته، هشدار نيروهاي نظامي خارجي نسبت به افزايش حملات
شورشيان و مخالفان دولت در بهار و آتش گشودن آنها با توجه به گرم شدن هوا،
اولين هراس ها را آغاز كرد. هر چند مدتي بعد، اين هراس ها با واقعيت ها
يكجا شده و تحولات سخت و سنگيني بر پيكره ملت مظلوم افغانستان بجا گذاردند.
اين مشكل بزرگ امنيتي در كنار مسايل اجتماعي همچون بيكاري، كمبود مراكز
تحصيلي و تعليمي و داشتن امكانات محدود اين مراكز و گراني مواد غذايي و
اوليه پر رنگ تر شد. دولت نيز با شعار هاي مختلف سعي در بهبود اوضاع نموده
و با استفاده از برنامه هاي مختلف همچون خصوصي سازي تحصيلات و تعليمات گام
هايي برداشت، اما هيچ كدام نتوانست بي كاري بزرگ جامعه را كمرنگ كرده و
مانع از مهاجرت مردم به كشورهاي همسايه و دوردست شوند.
تصويب سياست خارجه افغانستان در ماه هاي بعدي نيز نتوانست تغييري در نظام
اجتماعي وارد سازد، سياست خارجه اي كه مسئول وزارت خانه آن نتوانسته رأي
اعتماد پارلمان كشور را بدست آورد، بدون شك تنها در حد يك موضوع تجملاتي
باقي ماند و بعد از اندك زماني به فراموشي سپرده شد.
حتي ايجاد كنفرانس هاي مختلف و پر زرق و برق در گوشه و كنار دنيا براي حفظ
افغانستان و جلوگيري از بحراني تر شدن شرايط، كاري از پيش نبرد، كنفرانس
پاريس، توكيو، رم، نيويورك و ديگر جلسات كشورهاي بين المللي در كنار جلسات
ناتو با كشورهاي حامي آن و مذاكرات با ايالات متحده و روسيه، از نا امني ها
نكاست و بزرگترين هدف غرب با حمايت تمامي كشورهاي بزرگ نتوانست مخالفان
دولت كابل را به عقب براند. ادامه در صفحه 3
اين در حالي است كه نتيجه اعزام نيروهاي مختلف نظامي در ويران شدن خانه هاي
غير نظاميان نمايان شد و همه دانستند كه افزايش نيروي خارجي يعني افزايش
خانه افراد غير نظامي. فريادهاي رئيس جمهور كرزي نيز به جايي نرسيد و حتي
اشك هاي وي در هرات و قندهار نتوانست مانع از كشتار غير نظاميان گردد.