هفته گذشته، اولين سفر آصف علي زرداري بعد از پيروزي وي در انتخابات رياست جمهوري پاكستان به افغانستان صورت گرفت. اين سفر با دعوت رسمي حامد كرزي انجام گرفته بود و مقامات هر دو كشور در پايان نشست هاي خود تعهد نامه سياسي و اقتصادي را به امضا رسانيدند.
روابط دو كشور مسلمان و همسايه در سال هاي اخير و بعد از فروپاشي طالبان در افغانستان، شاهد تحولات و مراحل خاصي بوده است، مقامات دو كشور بارها در زمان رياست جمهوري پرويز مشرف با يكديگر درگيري لفظي داشته و بارها قطع رابطه كرده اند، همچنين بمب گزاري هاي زيادي در افغانستان به دوش مسئولين امنيتي پاكستان قرار داده شده است. مرزهاي ميان اين دو كشور يكي از نا امن ترين مناطق جهان به شمار مي رود و شهرهاي مرزي نيز بارها شاهد تعطيلي و عدم ارتباط بوده اند.
با وجود فراز و نشيب هاي طولاني و گوناگون، تمام مردم افغانستان و پاكستان مي دانند كه روابط بين اين دو كشور چه از لحاظ اقتصادي و چه از لحاظ سياسي و اجتماعي سابقه طولاني داشته و با روي كار آمدن دولت هاي مختلف و ايجاد فشار هاي گوناگون داخلي و خارجي از هم نا گسستني نيست. اين دو همسايه اگر چه تا به حال داراي مرزي امن و بدون درگيري نبوده اند، اما بافت منطقه با توجه به قوميت ها و دين مردم ساكن در هر دو سوي مرز به هم تنيده شده و غير قابل تفكيك است.
حتي اگر قدرتمند ترين نظاميان بين المللي اقدام به ايجاد هر گونه فاصله نمايند بي تاثير خواهد بود، چه آنكه در مسئله ديوار كشي خط ديورند كه در زمان پرويز مشرف مطرح شد، اين طرح بي نتيجه و تنها در حد يك خبر روزانه باقي ماند.
سياستمداران هر دو كشور نيز با درك درست از اين مسئله بايد طرحي را دنبال نمايند كه نتيجه بخش و حاصل آن ضربه به امنيت هر دو كشور نباشد. تا به حال هيچ گونه استراتژي مشخص و معين در خصوص حل مسئله ديورند و اقوام دو سوي مرز و پايان بخشيدن به نا امني ها و ايجاد روابط دوستانه اقتصادي و فرهنگي بين دو كشور ايجاد نشده است. زماني اردوي پاكستان دست به حمله به سوي مناطقي مي زند كه گفته مي شود نا امن و تحت تسلط طالبان است و گاهي نيز اردوي افغانستان اقدام مشابهي انجام مي دهد. نظاميان ناتو و ائتلاف نيز كه برايشان تفاوت چنداني ندارد كدام سوي مرز را بمباران مي كنند، آنها هر كجا كه ممكن است شورشي باشد را هدف قرار مي دهند و اين مسئله نيز باعث ايجاد تنش بين روابط سياسي همسايگان مي گردد.
افغانستان با هيچ يك از همسايگان خود كه حتي مرز هاي طولاني تر نسبت به پاكستان دارند درگير نبوده است، در مقابل پاكستان در تمامي مرزهاي خود شاهد نا امني و ايجاد تنش با همسايگان است، چه مرز سيستان پاكستان با ايران، يا مرز شرقي هندوستان با پاكستان و يا منطقه متشنج كشمير كه شاهد درگيري هاي زيادي نيروهاي هندي و پاكستاني و گاهي نيز جدايي طلبان و آزادي خواهان كشمير بوده است، اين مشخص است كه مرز افغانستان كه داراي حكومت و امنيت ضعيف است هرگز نمي تواند به اقداماتي براي ايجاد آرامش در مرزها دست بزند.
پاكستان از سوي سازمان ملل نيز همواره به عدم اقدام لازم عليه تروريستان محكوم بوده و كشورهاي جهاني بصورت جدا از هم و با الفاظ و طرح هاي گوناگون پاكستان را مقصر مي دانند. حال آنكه اردوي پاكستان توسط ايالات متحده اكمال مي شود و روابط نزديك نظامي و قرار داد هاي بزرگي بين پاكستان و آمريكا وجود دارد.
به هر صورت، ديدارهاي مقامات سياسي كشور هاي همسايه از لحاظ بعد منطقه اي و پيامد هاي آن مثبت ارزيابي مي شود، اما بايد تاكيد نمود كه تنها بازديد كافي نيست و اقدامات قاطعانه نيز بايد انجام گيرد، براي جهانيان كاملاً مشخص است كه آمريكا هرگز بر خلاف منافع خود اقدام نمي كند، با توجه به اين مسئله و آن چه كه ما در روزهاي جاري در غزه شاهد آن هستيم، ديگر نيازي نيست كه جلسه برگزار كنيم و به فكر چگونگي كسب حمايت ايالات متحده باشيم، بهترين راه ايجاد هدف و طرحي مشخص و زمان دار براي نابودي نا امني به هر شكل ممكن و بعد ساختن روابط نزديك سياسي، اقتصادي و اجتماعي در پاكستان و افغانستان است. ادامه در صفحه 3 چيزي كه شايد اگر روزي تحقق پيدا كند، ايالات متحده و كشورهاي استعمار گر مدرن، با آن به مخالفت پرداخته و به دنبال راهي براي تيره كردن روابط همسايگان باشند.
كودتاي نظامي مشرف عليه نواز شريف، قتل بي نظير بوتو، بركناري مشرف از قدرت، مسجد لعل، بمبگزاري اسلام آباد، كشتار عاشوراي سال گذشته اسلام آباد، طالبان، ناتو، ائتلاف بين المللي، آيساف،‌ گفتگوهاي پشت پرده رياض و هزاران دسيسه ديگر ساخته و پرداخته استعمار براي ايجاد اختلاف و تشنج در منطقه اند و به گفته يكي از روزنامه هاي بزرگ ايالات متحده، آنها هرگز براي امنيت به افغانستان نيامده اند، آنها آمده اند تا امنيت را از بين برده و به مناقع استراتژيكي و اقتصادي خود برسند، چيزي كه بعد از گذشت هفت سال از حضور نظاميان غربي در افغانستان، همه آن را فهميده و به واقعيت ها رسيده اند.
مردم پاكستان وافغانستان بزرگترين قربانيان طرح هاي شوم استعمار هستند و سياستمداران و دولتمردان اين دو كشور بايد با پند گرفتن از حمايت قاطعانه آمريكا از اسرائيل و دادن جواز حمله به غزه بياموزند كه اين كشور حافظ امنيت و صلح نخواهد بود و تا زماني كه خود بر باورها و اهداف مان ايمان نداشته باشيم و اقدامي نكنيم، هرگز موفق و مقتدر نخواهيم شد.
چيزي كه شايد اگر روزي تحقق پيدا كند، ايالات متحده و كشورهاي استعمار گر مدرن، با آن به مخالفت پرداخته و به دنبال راهي براي تيره كردن روابط همسايگان باشند.
كودتاي نظامي مشرف عليه نواز شريف، قتل بي نظير بوتو، بركناري مشرف از قدرت، مسجد لعل، بمبگزاري اسلام آباد، كشتار عاشوراي سال گذشته اسلام آباد، طالبان، ناتو، ائتلاف بين المللي، آيساف،‌ گفتگوهاي پشت پرده رياض و هزاران دسيسه ديگر ساخته و پرداخته استعمار براي ايجاد اختلاف و تشنج در منطقه اند و به گفته يكي از روزنامه هاي بزرگ ايالات متحده، آنها هرگز براي امنيت به افغانستان نيامده اند، آنها آمده اند تا امنيت را از بين برده و به مناقع استراتژيكي و اقتصادي خود برسند، چيزي كه بعد از گذشت هفت سال از حضور نظاميان غربي در افغانستان، همه آن را فهميده و به واقعيت ها رسيده اند.
مردم پاكستان وافغانستان بزرگترين قربانيان طرح هاي شوم استعمار هستند و سياستمداران و دولتمردان اين دو كشور بايد با پند گرفتن از حمايت قاطعانه آمريكا از اسرائيل و دادن جواز حمله به غزه بياموزند كه اين كشور حافظ امنيت و صلح نخواهد بود و تا زماني كه خود بر باورها و اهداف مان ايمان نداشته باشيم و اقدامي نكنيم، هرگز موفق و مقتدر نخواهيم شد.