آشتي با مشتي نظامي! (سر
مقاله)
طي روز هاي گذشته، به نقل از رسانه ها و سخنگويان جناح هاي مختلف درگير در افغانستان، از سوي رئيس جمهور افغانستان، پيام هاي دوستانه و صلح طلبانه اي به مردان سياسي طالبان و القاعده ارسال شده كه به نحوي در خواست هايي در مورد پايان بخشيدن به درگيري ها به هر شكل ممكن صورت گرفته تا جايي كه رهبران ارشد طالبان را پناه داده و امنيت آنها را به عهده گرفته است.
اين سخنان با آنچه كه مدتي قبل هم از سوي كرزي و هم از سوي نيروهاي خارجي مستقر در افغانستان زده مي شد در تناقص است، در آن روزها فرماندهان نظامي داخلي و خارجي سخن از ايجاد اردويي قوي با همكاري ناتو و آمريكا به ميان مي آورند و اينكه طالبان را بايد از طريق نظامي و حملات زميني و هوايي از يبن برد.
دقيقاً سال گذشته در همين ايام، نيروهاي آيساف و اردوي ملي افغانستان، در مورد كاهش حملات مخالفين دولت بدليل سردي هوا و بهتر شدن اوضاع در طول زمستان صحبت مي كرده و تمام تلاش شان براي كاهش حملات بهاري طالبان و جلوگيري از آن بود، اما در سال جديد اين تفكرات كمتر ديده مي شود و فرماندهان اندكي قصد توضيح دادن در مورد توان نظامي طالبان در سرماي زمستان امسال را دارند. دليل آن شايد اين باشد كه طالبان سال گذشته ضعيف بوده و در زمستان توانايي حمله را نداشتند ولي امسال آنقدر قدرتمند شده اند كه حتي در زمستان هم بايد در انتظار حملات انتحاري و جنگ مستقيم آنها بود.
درخواست هاي اخير كرزي از طالبان و رهبران آنها، جديداً وارد مرحله اي حساس شده و تمام تلاش كرزي ايجاد ارتباط مستقيم با طالبان و فرماندهان آن است، اين داستان با آنچه روزهاي قبل از اجلاس مكه شنيده مي شد در يك مسير جريان دارد.
در اين ميان، حاميان خارجي دولت كرزي، در حال فشار بر دولت عراق مبني بر ايجاد تفاهم نامه اي نظامي هستند تا نيروهاي خود را براي مدتي طولاني تر در عراق نگهدارند، و از طرفي در حال آماده كردن بخشي از نيروهاي خود براي ارسال به افغانستان مي باشند. با اين وضعيت سياست واقعي كشور ما به دست چه كسي رقم مي خورد و اصلاً تصميم گيري نهايي به دست چه كسي است؟
رئيس جمهور دم از صلح و آشتي مي زند و خارجي ها نيرو و امكانات نظامي وارد مي كنند.
در عراق نيز از طرفي فشار بر دولت براي امضاي تفاهم نامه نظامي مي آورند و از طرفي نيروها را به قصد افغانستان ازعراق كاهش مي دهند.
اگر موضوعي را مي توان با مصالحه حل كرد، پس چرا درگيري و كشتار و هزينه هاي هنگفت، و اگر نمي توان با گفتگو حل كرد پس چرا اينقدر تلاش براي برقرار ارتباط و دادن وعده هاي امنيتي و جاني؟
ادامه اين روند شايد منجر به آنچه شود كه در عراق در حال انجام است. آمريكا و هم پيمانانش در عراق بعد از سال ها نبرد هنوز نتوانسته اند آرامش را به اين كشور بياورند و حتي هنوز نيروهاي نظامي و پليس عراق مانند زمان صدام حسين قدرتمند نيستند، با اين هم مي خواهند با اخطار در مورد خروج خود از عراق به دولت آن بفهمانند كه بعد از ما درگيري باز آغاز خواهد شد. پس بهتر است تفاهم نامه را امضا كنيد.
اين سرنوشت شايد در افغانستان نيز تكرار شود، روزي كه حملات طالبان به هر دليلي چه به صورت صلح و مصالحه و چه با حملات نظامي و از بين بردن مراكز عمده در پاكستان و افغانستان نابود گردند و بهانه اي براي حضور در افغانستان نداشته باشند، دولت افغانستان را تحت فشار قرار داده و به قصد امضاي تفاهم نامه هاي امنيتي حضور خود را قانوني سازند، وگر نه شايد دوباره طالبان درجنوب شكل گرفته و مردم افغانستان را با خطر مواجه كنند.
سياستمداران و دولتمردان امروز افغانستان بهتر است قبل از هر چيز ديگري، صلاح و آينده مردم مظلوم افغانستان را در نظر داشته باشند. تاريخ نشان داده است ملتي در نهايت به پيروزي مي رسد كه در طول مبارزات آزادي خواهانه و انقلابات بزرگ، حمايت قشر عظيمي از مردم را نيز با خود داشته باشد، وگر نه هر گونه حركت و هر وسيله اي براي متوقف كردن موج خشم مردم بي تاثير خواهد بود و به نتيجه نخواهد رسيد، اگر مدرن ترين و مخوف ترين سلاح ها مورد استفاده قرار گيرد نيز بي تاثير است، زيرا قدرت جمعيت مردمي زماني كه براي هدفي واحد تلاش مي كنند و در كنار هم قرار مي گيرند قوي تر از هر قدرت منطقه اي و فرا منطقه اي است، چنانكه در طول انقلاب افغانستان و تهاجم قدرتمندانه شوروي اتفاق افتاد.
