کانون فرهنگی وهفته نامه عصر نو

نیاز عمده صحت عامه؛ابتکارات عمل بیشتر

صحت، یکی از مهمترین مسایل بشری است، بگونه ای که با به خطر افتادن این بخش از حیات بشری، دیگر مسایل هر چقدر که مهم باشند، به فراموشی سپرده می شوند. بنابراین و با در نظر داشت اهمیت موضوع، کشورهای جهان برای حفظ صحت عامه از هیچ تلاشی دریغ نورزیده و با راه اندازی وزارتخانه ها، ریاست ها و ادارات مختلف صحی، سعی در حفظ حالت سالم جامعه دارند. کشور ما نیز، با وجود مشکلات زیادی که در سال های اخیر داشته است،نتوانسته آنچنانکه باید به حل مسئله صحت مردم بپردازد، بگونه ای که طبق آخرین اطلاعات رسمی از سوی وزارت صحت عامه افغانستان، کشور ما در رتبه دومین کشور دارای مرگ و میر به لحاظ بیماری توبرکلوز بین کشورهای جهان است. در صورتی که در بسیاری از کشورهای جهان و منطقه، این بیماری ریشه کن شده و دیگر افراد مبتلا به این بیماری ساری و خطرناک نمی شوند.
به گفته مقامات وزارت صحت عامه، مبارزه با توبرکلوز از سال 1354 میلادی در افغانستان رسماً آغاز شده است، ولی بنابه مشکلات بی شمار افغانستان، این پروسه نتوانست به کار خود ادامه دهد و تا امروز هم شاهد مرگ و میر هموطنان خود می باشیم. به تازگی نیز قرار است کمیته ای تشکیل شود که بصورت رضاکارانه با بیماری توبرکلوز مبارزه کند و در این راستا موسسات بین المللی نیز فعالیت خود را افزایش می دهند.
اما مردم چگونه می توانند تا آن زمان، مرگ و میر اعضای خانواده های خود را کاهش دهند و شاهد نابود شدن عزیزانشان نباشند، در این میان تنها کار کمیته ای که رضاکارانه فعالیت می کند تا چه اندازه ای می تواند موثر واقع شود؟
یکی از ارگان های مهمی که در کاهش سطح بیماری در جامعه نقش عمده ای دارد، وزارت صحت عامه است، این وزارت که از سوی دولت موظف به ایجاد سیاست گذاری هایی برای کاهش مرگ و میر مردم و افزایش کیفیت صحت جامعه می باشد، در افغانستان در سال های گذشته نتوانست موفق عمل کند.
در سراسر شهرهای افغانستان، مشکل کثافات و ضایعات خانه های مردم چشمگیر است، بگونه ای که جلوه اسلامی و دینی کشور ما را در نگاه دیگر جهانیان کمرنگ کرده است، سراسر شهرهای بزرگ و کوچک افغانستان شاهد نارسایی از نگاه پاکیزگی و صحت است.
هوای بسیاری از شهرهای عمده و بزرگ کشور ما آلوده و غیر قابل تنفس است، بگونه ای که کابل از سوی بعضی از کشورهای پیشرفته، پایتخت آلوده و خطرناک معرفی شده است، ولی هیچ اقدام مهمی در این خصوص از سوی مقامات ترافیکی و دولتی صورت نپذیرفت و همچنان آسمان خاک آلود و مملو از گازهای مضره بر سر مردم ما بیماری فرود می آورد.
وجود ده ها و صد ها کلینیک و شفاخانه دولتی و خصوصی نیز نتوانسته از مرگ و میر زنان و کودکان کشور ما جلوگیری کند، بگونه ای که بیش از 33000 هزار مبتلایان به بيماري توبركلوز را زنان کشور تشکیل می دهند. فقر، ضعف اجتماعی و اقتصادی و نبود فرهنگ صحت نیز از سوی وزارت صحت عامه مورد بی توجهی قرار گرفته است، ده ها تلویزیون و رادیو در کشور ما فعالیت می کنند ولی متاسفانه برنامه های صحی و آموزشی در حداقل ممکن وجود دارند و از نگاه انعکاس نکات صحی و بهداشتی ضعیف عمل می کنند، این در حالی است که ساعت های زیادی از برنامه های تلویزیون های کشور ما را فیلم ها، برنامه های موسیقی و تفریحی غیر لازم و بی نتیجه تشکیل می دهد.
لازمه اصلی مبارزه با بیماری و تلفات ناشی از کاستی های صحی در کشور ما، ایجاد پلان ها و سیاست گذاری هایی است که در دراز مدت بتواند مشکلات کشور را بصورت کامل مرفوع سازد، ولی در سال های گذشته، فقدان چنین طرحی از سوی وزارت صحت عامه یکی از انتقادات عمده به این مرکز را تشکیل می دهد.
مردم کشور ما، به عنوان عضوی از خانواده بشری، حق داشتن خدمات صحی و بهداشتی را دارند، و جهانیانی که با شعار خدمت و ایجاد رفاه به افغانستان آمده اند، باید در این خصوص تلاش های زیادی انجام دهند تا دیگر شاهد تلفات ناشی از بیماری های مختلف در کشورمان نباشیم، هر چند استقلال صحی و بهداشتی ما، در دراز مدت ممکن است بوجود بیاید، اما نباید تلاش امروز را به امید آینده بهتر به فراموشی بسپاریم.