کانون فرهنگی وهفته نامه عصر نو

 سرمقاله

سانسور، فيلتر و بررسي رسانه ها؛ شعارهايي بي عمل

فرهنگ، نامي است كه معاني بسيار زيادي را در خود گنجانيده است. تعاريف اين كلمه آنچنان است كه مي توانيم از بزرگترين تا كوچكترين موضوعات و واقعيات زندگي را با آن تلفيق و تعريف كنيم.
فرهنگ بخصوص در كشورها و در سطح ملي و بين المللي چنان ارزشمند است كه كمتر كشوري در جهان وجود دارد كه وزارتخانه يا اداره اي ملي براي رسيدگي به آن نداشته باشد. افغانستان نيز كه با نام جمهوري اسلامي در سطح جهان شناخته شده است، داراي وزارتخانه اي به نام وزارت اطلاعات و فرهنگ است،‌ اين وزارتخانه يكي از حساس ترين وزارتخانه ها و معمولاً ناآرامترين مراكز كشور ماست، زيرا بدليل تنوع فرهنگي، قومي، زباني و مذهبي، همه اقشار ملت خود را با آن در ارتباط مي بينند.
بعد از برپايي حكومت مركزي و راه اندازي دوباره وزارت اطلاعات و فرهنگ، قدم مهمي در راستاي حمايت از مراكز فرهنگي و حركت هاي اجتماعي برداشته شد، بگونه اي كه در همان سال هاي اول، صد ها نشريه مطبوعاتي، ده ها راديو و مراكز صوتي و تعداد زيادي تلويزيون و شبكه هاي تصويري مختلف در كشور ما ثبت و راجستر شد، طوري كه در تاريخ گذشته چنين حجم استقبالي وجود نداشت.
در كنار فعاليت مراكز جديد، و باز بودن فضاي سياسي و اجتماعي در افغانستان، توجه جهانيان به افغانستان جذب شد، ايجاد و توسعه مراكز خدمات اينترنت به انواع مختلف، راه اندازي شبكه هاي متعدد مخابراتي كه امكانات اينترنت را نيز در خود دارند و ساخت وب سايت هاي متعدد و مختلف از سازمان هاي متفاوت، زمينه را براي توسعه آزاد همه مسايل جاري جامعه باز نمود.
اما در كنار اين حركت هاي خوب، خواسته يا ناخواسته، همگان شاهد تولد عناصر ناپسند در رسانه ها هستيم، برنامه هايي كه به اشكال مختلف به فرهنگ، مذهب و ارزش هاي ملي افغان ها لطمه وارد مي كنند، ساخت برنامه هاي مختلفي كه با هدف جذب جوانان بسوي مسايل غير ديني و غير اخلاقي و مصروف نگاه داشتن بدور از توسعه علمي و دانش ضربات جبران ناپذير به جامعه افغانستان است، جامعه اي كه بيش از هر زمان ديگري به متخصصين و افراد باسواد و با فرهنگ نياز دارد تا بتواند زير ساخت هاي نابود شده گذشته را بازسازي و افغانستان را به صورت شايسته اي معرفي نمايند.
در كابينه پيشين، وزير اطلاعات و فرهنگ، شعارهاي زيادي مبني بر نقطه پايان گذاردن به نشر برنامه هاي مبتذل و سريال هاي مخالف با ارزش هاي اسلامي سر داد، ولي تا هنوز هيچ يك از كانال هاي تلويزيوني نه تنها اين برنامه ها را قطع نكرده اند، كه زياد تر نيز شده است.
به تازگي وزير اطلاعات جديد كشور نيز ادعاهايي مبني بر فيلتر اينترنت و ممانعت از نشر برنامه هاي غير اخلاقي در تلويزيون ها كرده است، اما معلوم نيست كه شعارهاي وزير جديد تا چه ميزان به واقعيت مي پيوندند، در صورتي كه هنوز هيچ اقدامي صورت نگرفته، بسياري از كشورهاي خارجي، خطر سانسور و تحت فشار قرار دادن رسانه ها را سر داده اند.
با اين وجود، هرگز نمي توان به بهبود اين وضعيت خوشنود بود، زيرا هنوز تعريف درستي از فعاليت رسانه ها وجود ندارد، و لزوماً رسانه ها بايد داراي چه سياست كاري و ديپلماسي باشند، متاسفانه در كشور ما، بجز معدود رسانه هاي صوتي و تصويري، اكثر برنامه ها براي پيشبرد سياست هاي كشورهاي خارجي، و يا صاحبان رسانه ها اقدام به توهين، تمسخر و چاپلوسي هاي غير واقعي مي كنند و بجاي اينكه با بحث و نقد هاي عالمانه و مردم پسند به اوضاع نگاه كنند، با نشر برنامه هاي نادرست با مسايل اجتماعي برخورد مي كنند.
رسانه ها در تعريف جهاني،‌ عبارت از ركن چهارم حكومت ها محسوب مي شوند كه در حكومت داري خوب، توسعه آداب و فرهنگ اجتماعي و انكشاف ملت ها نقش عمده اي دارند.
مردم افغانستان، به عنوان مردمي كه مسلمان هستند و سابقه جهاد و مقاومت در برابر بيگانگان و دشمنان اسلام را دارند، تحمل چنين بساطي را نخواهند داشت، و بي گمان اگر دولت افغانستان مانع چنين وضعيتي بخصوص در تلويزيون ها نگردد، اوضاع توسط مردم تغيير خواهد كرد.